La saviesa populari resuma lo biais de sentir lo monde e de s'aparar deis auvaris dau temps de nòstrei rèires. E la pontannada de Novè n'en ten un molon d'aquelei reprovèrbis e autrei dictons. Nos venon de païsans, que, encara fa un siecle, èran la màger part de la populacien. Ren sosprenent se, d'acostuma, regardan au temps que fa e au biais de n'en esperar una bòna recòlta. Entr'elei vos ai chausit aqueu : "Novè au juec, Pasca au fuec", que nos ditz ben que vau mielhs d'aver una fin d'annada freja. Una autra versien dirà que "Se pèr Novè siás sus lo pontin/Pèr Pasca siás dedins". Vòstrei paires se rementan benlèu que lo jorn de l'an es seguit dau "Jorn de Sant-Clar", lo dos de janvier... e se disiá que "Sant-Clar fa quarantena", ce que vòu dire que lo temps dau 2 de janvier lo rebalaretz quaranta jorn (baste que fague solèu, qué !). D'autrei dictons nos dison lei Calenas, mai tanben podètz alestir febrier am'aqueu : "Se pèr la Candelosa lo solèu se lèva brilhant, fa mai de freg après" o tot parier mai amé lo bestium : "Se pèr la Candelosa lo solèu se lèva bèu, vaudriá mielhs un lop dins lo tropèu". E per aquelei que preferan se repausar, s'alassar en janvier, rementatz que "se janvier es trabalhaire/en febrier se fa gaire". Enfin, lei mai poètas entre vosautres se diràn que "li a ges de mes de febrier/sensa flors d'amelier". E per acabar, aqueu que nos ditz que la prima arriba : "Pèr Sant-Valentin, l'agaça monta au pin", am'aquò sauprà se farà pron caud pèr bastir son nis.