A mieg octòbre avèm aprés la despartida dau trobador Jan-Maria Carlotti, en Arle. Vielh de setanta-sèt ans, lo cantaire a la votz aguda se fasiá discret despuei benlèu dètz ans, pasmens pas pron per se faire oblidar ; aperavans, sensa jamai se metre vertadierament en avans, aviá descampassit tot ce que podiá l'èstre per que la musica provençala crebe l'uòu après un vuege siderau de decennis. Au mitan deis annadas setanta, Jan-Maria, dins lo relarg sestian ont èra estudiant, creava amé dos collègas, Jan-Novè Mabelly e Patrici Conte, lo grope emblematic Mont-Jòia, que provesiguèt quatre alboms qu'an marcat lo reviure de la musica trad en Provença, e que l'an fa evoluir coma jamai aperavans. Am'eu que chifrava la plaça de la musica tradicionala "de creacien" mé seis ultimeis opus, nòstra cultura a passat dins la modernitat, e pasmens gardava un pè dins una tradicien que lo monde provençau aviá mai o mens perdut. Puei, se lancèt solet per un albom tant melodiós coma modèrne, Linhana, un pichon país pròche d'Ais onte aviá viscut e onte s'èra afortida sa cultura musicala facha de tantei varietats. Eu n'en disiá aquò : "Aviáu passat doge ans a cultivar lei racinas, mai lei racinas son fachas per donar de flors". Lo badaire de Robert Johnson, de Brassens e dei Beatles puei aviá butat de monde tant diferents coma Massilia Sound System, Enric Maquet, Sam Karpienia o Manu Theron a chifrar son biais de crear e interpretar de musicas de nòstre tèmps amé lo bagatge mau coneissut dei trobadors. Es son esperit que plana despuei quaranta ans sus lei pontins de concerts onte podètz ausir de musicas nòstras.