Tot ara, coma rotlavi sus la via rapida entre Vitròlas e ma bòna vila d'Ais, passant davant una gara TGV, una crosiera de rotas, e mai que d'un lotejadís, au mitan de totplen de veituras, me siáu dich que lo monde rurau s'èra fach ragantar per lo monde de la ciutat. Au nòstre onte de còp li a plus ges de rompeduras entre lei vilas, de qu'es lo rurau ? Li a de luecs au monde occidentau onte lei causas son pas parieras. Au Québec, que li viatjari en 2018, lo rurau vòu dire territòri perdut, e ben perdut, que vos fau, de còp, rotlar una ora sensa rescontrar deguna entrada de vila, un vilatge li es coma una illa au mitant d'una mar vèrda de bòscs. E me recòrdi una istòria que m'avian dicha dins un bar : aquela de Solidaritat Rurala. Aquela associacien naissèt en 1971 per assegurar la "dignitat" dau monde rurau. A l'epòca lo govèrn quebequés trobava que aquelei vilatges èran a se vuejar a cha pauc, e voliá pas pagar de servicis publics per quatre gats. Adonc lei tecnocratas avián agut la luminosa idèa de lei destruire, pas mens ! E de constrénher lo monde a s'en anar e a venir en vilas. Leis Americans fasián parier au Vietnam, e acipava lo monde rurau. Am'aquò se creèt Solidarité Rurale, premier coma organisme revendicatiu, capaç de faire se recular lo govèrn, e ara, cincantatres ans puei, de faire naisser d'iniciativas per revitalisar lo campèstre. Solidarité Rurale, qu'aviá perdut sei subvenciens publicas fa dètz ans, pasmens n'en es pas mòrta, e vèn de plantar cavilha dins la Comuna d'Esprit-Saint, 300 abitants a sièis oras de Montréal, onte leis archius de tota la lucha per pas morir seràn depausats. Lo monde rurau a sauput subreviure dins aqueu país luenchenc, perque seis abitants l'an vòugut.